Sivas kent merkezindeki Osmanlı Caddesi’nde yüksek katlı apartmanların arasında kalan müstakil ev, yıllardır Hatice Baydiker’in yuvası olmayı sürdürüyor. 68 yaşındaki Baydiker, 17 yaşında gelin olarak geldiği evde dört çocuğunu büyüttü. Aradan geçen yıllara rağmen evini ve mahallesini çok sevdiğini söyleyen Baydiker, kendisine gelen satın alma tekliflerini kabul etmiyor.
Yaklaşık 60 yıllık müstakil evinde yarım asırdır yaşayan Hatice Baydiker için bu ev, yalnızca bir yaşam alanı değil, ailesinin geçmişini barındıran bir yuva. Dört çocuğunu burada büyüten Baydiker, yıllar içinde biriken hatıraları nedeniyle evinden ayrılmak istemiyor.
Çevresindeki yapılaşmayla birlikte iki apartmanın arasında kalan ev, görüntüsüyle dikkat çekiyor. Evinin bakımını kendi imkânlarıyla sürdüren Baydiker, yaşadığı mahalleye duyduğu bağlılığın da burada kalma kararında etkili olduğunu belirtiyor.
Evini satın almak isteyenlerin olduğunu anlatan Baydiker, hem evini sevdiği hem de müteahhitlerle anlaşamadığı için satışa yanaşmadığını ifade ediyor. Evinin çevresinden geçenlerin yapıyı beğendiğini ve eski evlere duydukları özlemi dile getirdiğini söyleyen Baydiker, ziyaret etmek isteyenlere kapısının açık olduğunu belirtiyor.
Baydiker, yaşadıklarını şu sözlerle anlatıyor:
“Müteahhitler ve evi çok isteyen var ama ben 17 yaşındaydım bu eve geldiğimde, şimdi 68 yaşındayım. Evimi de mahallemi de çok seviyorum. Bu evde 4 çocuk büyüttüm, şu an en büyük çocuğum 49 yaşında. Evime bakıyorum, boyuyorum, her şeyiyle ilgileniyorum. Yandaki komşu istiyor, müteahhitler istiyor ama evi vermek istemiyorum.”
Evinin bazı imkânlar açısından günümüz konutlarından farklı olduğunu anlatan Baydiker, buna rağmen yaşamını burada sürdürmeyi tercih ediyor. Banyosu olmadığını, çocuklarını evin girişinde yıkadığını ve çamaşırlarını makine olmadığı için elde yıkadığını söyleyen Baydiker, eşyalarını da yıllardır değiştirmediğini belirtiyor.
Eşini 2006 yılında bir trafik kazasında kaybeden Baydiker, şehirlerarası otobüs şoförlüğü yapan eşinin ardından da evinden ayrılmadı. Evindeki eski eşyaların ve yaşam alanının kendisi için ayrı bir anlam taşıdığını vurgulayan Baydiker, “Evim eski, eşyalar eski ama ben her şeyini seviyorum” sözleriyle evine duyduğu bağlılığı dile getiriyor.
Hatice Baydiker’in hikâyesi, kentlerde yapılaşma sürerken bazı evlerin sahipleri için maddi değerlerinin ötesinde bir anlam taşıdığını gösteriyor. Baydiker, kendisi için ailesinin anılarıyla bütünleşen evinde yaşamaya devam etmek istiyor.